6 Aralık 2012 Perşembe

Güzeldik biz küçükken

Biz küçükken çok büyüktük.Mesela kollarımızı bir açardık,dünyayı kucaklardık.Güzeldik biz küçükken.

Arkadaşlarımızla beraber bir gece uyuyabilirsek eğer velinimetti bizim için,lükstü,zenginlikti.Ailelerimiz en az beş kez arardı eve beş dakika geç kaldığımızda.Otobüsteyim bile diyemezdik,otobüsle bir yere gidemezdik.Otobüs lükstü,zenginlikti.Koşa koşa eve varana dek nefes almazdık ve neredesin sen sorusunu duymadan cevap verirdik.

Biz bir gülerdik küçükken,kalbimiz kahkalar atardı.Biz küçükken öğretmenimiz en yakın arkadaşımızla sıralarımızı ayırmasın diye, teneffüse kadar konuşmazdık.Not yazardık birbirlerimize. Biz diyorum küçükken bizdik böyle bayağı bir kalabalıktık.Yani biz diyebileceğim kadar çok.Biz küçükken bir büyüktük ki böyle kollarımızı açsak sığmazdı eni boyu.

Sonra mı? Büyüdük. Kollarımızı açtığımızda bir kişiyi bile sığdıramayacak hale geldik.Küçülene kadar büyüdük,çok büyüdük yani.Biz olamadık bir daha.Sen,ben olduk.Büyüklük lüks değildi,zenginlik değildi.Koşa koşa büyüdük.Büyürken ne de çok küçüldük.

Nazım Hikmet Ran

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorum Gönder